Ryten i plaża, która podbiła internet

 

Lofoty - Ryten 543 m.n.p.m.

Można pomyśleć, że po kilku intensywnych dniach trochę zwolnimy tempo – nic bardziej mylnego. Kolejne dni również postanowiliśmy spędzić na szlakach, bo przecież „nie spać, zwiedzać” samo się na Lofotach  nie zrobi. Góry skutecznie przyciągały nasz wzrok za każdym razem, gdy tylko wychylaliśmy głowę z samochodu. Tego ranka pogoda nie zamierzała jednak współpracować. Nisko wiszące chmury, chłodny wiatr i szare niebo skutecznie studziły górskie zapędy. Zamiast więc nerwowo zerkać na prognozy, postanowiliśmy dać naturze trochę czasu na poprawę humoru. Śniadanie zjedliśmy pod zadaszeniem kempingu. Potem była kawa. A skoro była kawa, to pojawiły się również gofry – bo przecież nie wypada pić kawy bez odpowiedniego dodatku. Dalszą część przedpołudnia spędziliśmy spacerując po okolicach osady Ramberg. Tutejsza plaża należy do najpiękniejszych na archipelagu. Jasny piasek i turkusowa woda bardziej przypominają Karaiby niż miejsce położone kilkaset kilometrów za kołem podbiegunowym. Gdyby nie temperatura i góry wyrastające w tle, można byłoby się pomylić. Kolejny raz okazało się, że na Lofotach mamy wyjątkowy talent do rozpoczynania trekkingów w godzinach, kiedy większość ludzi myśli już o kolacji.

Na szlak ruszyliśmy około szesnastej. Ale jak wiadomo... „Do zachodu zdążymy”. To powiedzenie wciąż działało bez zarzutu. Tym razem naszym celem był Ryten. Jeszcze przed wyjazdem plan zakładał wejście na szczyt z pełnym biwakowym ekwipunkiem, a następnie zejście na słynną plażę Kvalvika, gdzie mieliśmy rozbić namioty i spędzić noc. Na szczęście życie po raz kolejny zweryfikowało nasze pomysły. I zrobiło to bardzo skutecznie. Już po wejściu na szczyt okazało się, że Kvalvika stała się ofiarą własnej popularności. To miejsce od lat pojawia się w przewodnikach, mediach społecznościowych i niezliczonych relacjach podróżniczych. Efekt był łatwy do przewidzenia. Zamiast dzikiej, odludnej plaży zobaczyliśmy całkiem pokaźne namiotowe miasteczko. Kolorowe kopuły rozstawione niemal jedna obok drugiej wyraźnie sugerowały, że o samotności trudno tam mówić. A właśnie spokoju i przestrzeni szukaliśmy najbardziej. Po dwóch nocach spędzonych na kempingu marzyło nam się miejsce, gdzie jedynymi sąsiadami będą góry i mewy. Dlatego decyzja o eksploracji na górze i powrocie tą samą trasą przyszła łatwo. Samo wejście na Ryten było wyjątkowo przyjemne. Późne popołudnie przyniosło idealne warunki. Temperatura była komfortowa, wiatr niemal nie przeszkadzał, a chmury zaczęły ustępować miejsca coraz większym przejaśnieniom. Im wyżej wchodziliśmy, tym piękniejsze stawały się widoki. I trudno się temu dziwić. Ryten jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów widokowych w całej Norwegii. Niektórzy twierdzą nawet, że panorama z jego szczytu należy do najpiękniejszych w całej Skandynawii – kolejne takie miejsce. Patrząc na to, co mieliśmy przed oczami, trudno było się z tym nie zgodzić. Główną bohaterką tego spektaklu pozostaje oczywiście plaża Kvalvika. Z góry wygląda wręcz nierealnie. Pomiędzy potężnymi ścianami gór ukryta jest szeroka zatoka wypełniona drobnym, jasnym piaskiem. Turkusowa woda kontrastuje z ciemnymi skałami i zielonymi zboczami, tworząc krajobraz, który bardziej przypomina tropikalną wyspę niż północną Norwegię.

Długo siedzieliśmy na szczycie. Były zdjęcia, były również momenty, kiedy aparat trafiał do plecaka, a my po prostu patrzyliśmy. Bo są widoki, których nie da się poprawić żadnym obiektywem. W końcu przyszła pora odwrotu. Skoro zrezygnowaliśmy z noclegu na plaży, pozostawało wrócić sprawdzonym szlakiem do samochodu. Droga powrotna minęła szybko. Być może dlatego, że przez większość czasu wciąż odwracaliśmy się za siebie, rzucając ostatnie spojrzenia na Kvalvikę. Na nocleg wybraliśmy jeden z przydrożnych tzw. rasteplassów - na którym w sumie spędziliśmy trzy kolejne noce. Norwegowie mają niezwykły talent do lokalizowania takich miejsc w punktach, gdzie człowiek najchętniej zatrzymałby się nawet bez parkingu. Rozłożyliśmy obóz, przygotowaliśmy kolację, a potem po prostu siedzieliśmy. Rozmowy płynęły leniwie, podobnie jak czas. Zegar wskazywał północ, potem pierwszą, potem drugą nad ranem. A wokół wciąż panował dzień, może trochę bardziej złoty, może trochę bardziej miękki – ale nadal dzień. To właśnie wtedy najlepiej można zrozumieć fenomen białych nocy. Organizm mówi, że powinieneś już dawno spać, niebo twierdzi coś zupełnie przeciwnego.

Następny poranek zapowiadał się zdecydowanie mniej optymistycznie. Pierwsze krople deszczu zaczęły stukać o dach samochodu jeszcze przed pobudką. Prognozy nie pozostawiały złudzeń. Tym razem natura postanowiła przypomnieć nam, że słoneczne Lofoty są tylko jedną z jej twarzy. A skoro miało padać przez większość dnia, nie było najmniejszego powodu, by zrywać się z łóżka o świcie. 

WIĘCEJ ZDJĘĆ