Offersøykammen i długie czekanie na widoki

 

Lofoty - Offersøykammen 436 m.n.p.m.

Poranek przywitał nas pogodą, która nawet jak na kapryśne Lofoty potrafiła zaskoczyć. Kiedy otworzyliśmy oczy, szybko okazało się, że prognozy były prawdziwe. Niskie chmury, deszcz i wszechobecna szarość skutecznie odbierały ochotę na górskie wędrówki. Tym razem decyzja zapadła błyskawicznie. Nie ma sensu walczyć z pogodą – jedziemy na śniadanie. Tak oto zamiast na szlak trafiliśmy do kawiarni w Leknes. Była kawa, było coś na ząb i były zakupy, które jak zwykle okazały się "niezbędne". Czas płynął spokojnie, a my co jakiś czas zerkaliśmy na mapy pogodowe. I wtedy pojawiła się nadzieja. Według prognoz po południu miały nadejść spore przejaśnienia. Jak nietrudno się domyślić, około szesnastej byliśmy już gotowi do działania. Śmialiśmy się, że ta godzina stanie się oficjalnym czasem rozpoczynania trekkingów na Lofotach. Tym razem naszym celem był Offersøykammen. Niewysoki, liczący około 436 metrów szczyt, który uchodzi za jeden z najlepszych punktów widokowych w centralnej części archipelagu. Podejście jest stosunkowo krótkie, ale widoki ze szczytu potrafią wynagrodzić każdy metr przewyższenia. To właśnie stąd można podziwiać poszarpane wybrzeże Vestvågøy, liczne zatoki, wysepki i charakterystyczne lofockie góry wyrastające niemal prosto z morza – przynajmniej w teorii. Podejście przebiegało bez większych problemów. Pogoda wydawała się stabilna, a niebo z każdą minutą wyglądało coraz bardziej obiecująco. Im wyżej wchodziliśmy, tym bardziej byliśmy przekonani, że tym razem wszystko ułoży się idealnie.

I właśnie wtedy Lofoty przypomniały nam, kto tutaj rozdaje karty. Dosłownie pięć, może dziesięć minut przed zdobyciem szczytu, zza horyzontu nadciągnęły chmury – nie jakieś tam niewinne obłoczki. Prawdziwa mleczna ściana. Kilka minut później widoczność spadła praktycznie do zera. Widoki, dla których tutaj przyszliśmy, zniknęły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nie byliśmy jedynymi pechowcami na szczycie. Wraz z grupą innych turystów zaczęliśmy nerwowo sprawdzać prognozy i radary pogodowe. Wszyscy liczyliśmy, że to tylko chwilowe załamanie i za moment chmury równie szybko odejdą, jak się pojawiły – postanowiliśmy zaczekać. W ruch poszły wszystkie dostępne warstwy odzieży, pojawiły się cynamonki, żelki, ale również całkiem spora dawka cierpliwości. Przez blisko czterdzieści minut siedzieliśmy na szczycie, obserwując głównie... mgłę. Od czasu do czasu wydawało się, że coś zaczyna się przejaśniać. Po chwili okazywało się jednak, że to tylko złudna nadzieja. W końcu uznaliśmy, że tym razem natura wygrała. Szczyt został zdobyty, widoki postanowiły zostać w domu.

Schodząc w dół jeszcze kilka razy odwracaliśmy się za siebie, sprawdzając, czy przypadkiem nie wydarzył się cud – nie wydarzył. Offersøykammen pozostał ukryty za grubą warstwą chmur. Pozostawało jedynie wpisać go na listę miejsc, do których kiedyś trzeba będzie wrócić. Bo takie góry mają tę przewagę nad muzeami i zabytkami, że za każdym razem wyglądają inaczej.

Wieczorem postanowiliśmy poprawić sobie humory w najlepszy możliwy sposób. Rozpaliliśmy grilla. Po całym dniu siedzenia w chmurach smak ciepłej kolacji wydawał się jeszcze lepszy niż zwykle. Długo siedzieliśmy przy stole, wspominając poprzednie dni, planując kolejne szlaki i zastanawiając się, co jeszcze przygotuje dla nas lofocki archipelag tysiąca wysp. Bo właśnie takie wieczory często zostają w pamięci równie długo jak najpiękniejsze panoramy: bez pośpiechu, harmonogramów, konieczności zdobywania kolejnych szczytów. Po prostu ciesząc się wspólnym towarzystwem i świadomością, że kolejny dzień przygody czeka tuż za rogiem. 

WIĘCEJ ZDJĘĆ